فاطمه
ای سوز و گداز ناله ها ...

پیربزرگ طایفه بود و كریم بود
در اعتلای نهضت جدش سهیم بود

مسندنشین كرسی تدریس علم ها
شایسته ی صفات حكیم و علیم بود

نوح و خلیل جمله مریدان مكتبش
استاد درس حكمت و پند كلیم بود

بر مردمان تب زده ی شهر شرجی اش
عطر مبارك نفسش چون نسیم بود

زحمت كشیدو باغ تشیع شكوفه داد
مسئول باغبانی باغی عظیم بود

قلبش شبیه شیشه ی تنگ بلور بود
عمری به فکر نان شب هر یتیم بود

از ابتدای كودكیش تا دم وفات
نزدیكی محله ی زهرا مقیم بود

منت نهادو آمدو ما پیروش شدیم
امروز اگر نبود، شرایط وخیم بود

تازه سروده ام غزل مدحتش ولی
یادش میان قافیه ها از قدیم بود

نغمه ريزيد غياب مه نو آخر شد
باده خرم عيد است که در ساغر شد

روز عيد است, سوي ميکده آييد به شکر
که ببخشند هر آنکس که در اين دفتر شد

ساقي از ميمنت عيد دهد باده صاف
جرعه گيريد چو معشوق به خم رهبر شد

مطربا نغمه عيدانه زن و دست فراز
که ز هر پرده نغزت هله اي ديگر شد

صد کنم شکر بر اين عيد که از عرش رسيد
صد کشم رشک که ايام صيام آخر شد

فرصتي بود که اين تيرۀ ِ دل صاف شود
نعمتي بود که بر تشنه لبان کوثر شد

آتشي بود که در سردي سوزان وجود
دم گرمي شد و در مجمر دل اخگر شد

واي بر ما که از اين جام نگيريم لبي
حيف زان آتش اگر سوخت و خاکستر شد

حاليا عيد شد و رونق مي افزون گشت
مستي افزون کند اين باده چو پر شکر شد

محمد طاهرزاده